Mulansathi shikavan denari bodhkatha: एका गावात एक लहान मुलगा राहत होता. त्याचं नाव राहुल होतं. राहुल खूप चंचल होता. खेळायला त्याला खूप आवडायचं, पण अभ्यास किंवा घरची छोटी कामं करायला त्याला अजिबात आवडत नव्हतं. आई काही सांगितलं की तो लगेच म्हणायचा, “नंतर करतो.” पण ते नंतर कधीच येत नसे.
राहुलच्या घराजवळ एक बाग होती. त्या बागेत वेगवेगळी झाडं होती. आंब्याचं झाड, पेरूचं झाड, फुलांची झाडं आणि एक छोटंसं रोपही होतं. त्या बागेची काळजी एक आजोबा घेत असत. ते रोज सकाळी येऊन झाडांना पाणी घालत, माती सैल करत आणि कोरडी पानं काढत.
राहुल अनेकदा तिथे खेळायला जात असे. एकदा तो झाडाखाली बसला असताना त्याने आजोबांना विचारलं, “आजोबा, तुम्ही रोज एवढी मेहनत का करता? झाडं आपोआप मोठी होत नाहीत का?”
आजोबा हसले. ते म्हणाले, “झाडं मोठी होतात, पण त्यासाठी काळजी घ्यावी लागते. जर पाणी दिलं नाही, माती नीट केली नाही तर झाडं वाढणार नाहीत.”
राहुलने त्या छोट्या रोपाकडे पाहिलं आणि म्हणाला, “हे रोप किती छोटं आहे. हे कधी मोठं होणार?”
आजोबा म्हणाले, “रोज थोडी काळजी घेतली तर काही महिन्यांनी तेही मोठं होईल.”
राहुलला ते ऐकून आश्चर्य वाटलं. दुसऱ्या दिवशी तो पुन्हा बागेत गेला. त्याला ते रोप तसंच दिसलं. तो म्हणाला, “आजोबा, हे अजूनही छोटंच आहे.”
आजोबा शांतपणे म्हणाले, “एक दिवसात झाड मोठं होत नाही. रोज थोडी थोडी वाढ होत असते.”
काही दिवसांनी राहुलने एक वेगळं काम केलं. त्याला वाटलं की रोपाला वर ओढलं तर ते पटकन मोठं होईल. त्याने रोपाला हळूच ओढलं. पण त्यामुळे रोपाची मुळे सैल झाली. दुसऱ्या दिवशी ते रोप वाकलेलं दिसलं.
राहुल घाबरला. तो धावत आजोबांकडे गेला आणि सगळं सांगितलं. आजोबांनी रोप पुन्हा मातीमध्ये नीट बसवलं. ते म्हणाले, “घाई केलीस म्हणून असं झालं. काही गोष्टींना वेळ द्यावा लागतो.”
राहुल शांत झाला. त्याला आपली चूक समजली.
त्या दिवसापासून राहुल रोज बागेत जाऊन आजोबांना मदत करू लागला. तो झाडांना पाणी घालू लागला. कोरडी पानं गोळा करू लागला. हळूहळू त्याला झाडांची काळजी घेण्यात आनंद वाटू लागला.
काही महिन्यांनी ते छोटं रोप खरोखरच मोठं झालं. त्याला हिरवीगार पानं आली. राहुल खूप खुश झाला. तो म्हणाला, “आजोबा, हे झाड आता खूप सुंदर दिसत आहे.”
आजोबा हसून म्हणाले, “हे झाड तुझ्यासारखंच आहे. तूही रोज थोडं थोडं शिकत राहिलास तर मोठा आणि चांगला माणूस होशील.”
राहुलला त्या शब्दांचा अर्थ समजला. त्याने अभ्यासही नियमित करायला सुरुवात केली. आईने सांगितलेली कामंही वेळेवर करू लागला.
ही छोटी कथा एक मोठी शिकवण देते. आयुष्यात कोणतीही गोष्ट घाईने होत नाही. संयम, मेहनत आणि सातत्य असेल तर छोटं रोपही मोठं झाड बनतं.
म्हणूनच मुलांनी रोज थोडं शिकावं, आईवडिलांचं ऐकावं आणि चांगल्या सवयी लावून घ्याव्यात. छोट्या छोट्या चांगल्या सवयी भविष्यात मोठं यश देतात.
राज धनवे हे मराठीचे उत्साही लेखक आहेत. मुलांसाठी मजेदार गोष्टी, बोधकथा, ड्रॉइंग आणि पझल पुस्तके लिहितात. मराठी भाषा आणि सर्जनशीलतेचा प्रसार करणे हे त्यांचे ध्येय आहे.
1 thought on “Mulansathi shikavan denari bodhkatha : मुलांसाठी शिकवण देणारी बोधकथा”