दोन हंस आणि बडबडे कासव

Don Hans ani Badbade Kasav Marathi Goshta: एक मोठं, सुंदर तळं होतं. तळ्याच्या काठावर उंच झाडं होती, हिरवळ पसरलेली होती आणि पाण्यात कमळं फुललेली होती. त्या तळ्यात अनेक मासे, बेडूक, पक्षी आणि इतर जलचर राहत होते. तिथं दोन हंसही राहत होते. ते दोघे खूप शहाणे आणि शांत स्वभावाचे होते. त्यांचं नाव संकटकाळी उपाय शोधणारे, विचारपूर्वक वागणारे म्हणून सगळ्यांत प्रसिद्ध होतं.

त्याच तळ्यात एक कासवही राहत होतं. तो मनानं वाईट नव्हता, पण त्याला एक मोठी सवय होती. तो खूप बोलायचा. कोणताही विषय असो, कुणी काही विचारलं नाही तरी तो बोलत राहायचा. तळ्यातले मासे, बेडूक आणि पक्षी अनेकदा त्याच्या या बडबडीमुळे त्रस्त होत असत.

कासव आणि ते दोन हंस यांची मैत्री होती. हंस शहाणे होते आणि कासवाला समजावून सांगत असत. ते त्याला नेहमी सांगायचे की कमी बोलणं चांगलं. आधी विचार करावा, मग बोलावं. पण कासव हसायचा आणि म्हणायचा, बोलण्यात काय वाईट आहे. बोलणं हीच तर आनंदाची गोष्ट आहे.

काळ पुढे गेला. एक वर्ष पाऊस खूप कमी पडला. तळ्यातलं पाणी हळूहळू आटू लागलं. आधी काठ दिसू लागले, मग पाण्याची पातळी अजून कमी झाली. मासे बेचैन झाले, बेडूक इकडून तिकडे उड्या मारू लागले. सगळ्यांना चिंता वाटू लागली की काही दिवसांनी तळं पूर्ण कोरडं पडेल.

हंसांनी परिस्थिती पाहिली. ते उंच उडू शकत होते, त्यामुळे दुसरं तळं शोधणं त्यांच्यासाठी अवघड नव्हतं. त्यांनी आसपास उडून पाहिलं आणि दूरवर एक मोठं पाण्याने भरलेलं तळं सापडलं. तिथं भरपूर पाणी होतं, झाडं होती आणि सुरक्षित जागा होती.

My Favourite Subject Essay in Marathi: माझा आवडता विषय निबंध मराठी

ते परत आले आणि कासवाला म्हणाले, इथं आता जास्त दिवस राहणं धोक्याचं आहे. आम्ही दुसऱ्या तळ्याकडे जाणार आहोत.

कासव घाबरलं. तो म्हणाला, तुम्ही गेलात तर माझं काय होईल. मी उडू शकत नाही. मी जमिनीवरून इतकं अंतर चालत जाऊ शकत नाही. मग मी इथंच अडकून पडेन.

हंसांना त्याची दया आली. त्यांनी थोडा विचार केला. मग एक उपाय सुचला. त्यांनी एक मजबूत काठी आणली. हंसांनी कासवाला सांगितलं, आम्ही दोघं या काठीचे दोन्ही टोकं चोचीत धरू. तू मध्ये तोंडाने काठी पकड. आम्ही उडू लागलो की तू हवेत लटकशील आणि आम्ही तुला त्या दुसऱ्या तळ्यापर्यंत घेऊन जाऊ.

कासव आनंदी झाला. पण हंसांनी त्याला एक महत्त्वाची सूचना दिली. त्यांनी सांगितलं, या प्रवासात तुला एकही शब्द बोलायचा नाही. जर तू तोंड उघडलंस तर काठी सुटेल आणि तू खाली पडशील.

कासव म्हणाला, काळजी करू नका. मी शांत राहीन.

सकाळी तिघेही तयार झाले. कासवाने काठी घट्ट पकडली. हंसांनी काठीचे टोक चोचीत धरले आणि उडू लागले. हळूहळू ते आकाशात वर गेले. खाली तळं, झाडं आणि गाव दिसू लागलं.

ते एका गावावरून जात होते. गावातले लोक वर पाहू लागले. त्यांनी हवेत उडणारे दोन हंस आणि मध्ये लटकलेलं कासव पाहिलं. लोक आश्चर्याने बोलू लागले.

कोणी म्हणालं, पाहा पाहा, काय अद्भुत दृश्य आहे.
कोणी म्हणालं, हे कासव किती हुशार असावं.
कोणी म्हणालं, कदाचित हा काहीतरी खेळ असेल.

लोकांच्या या बोलण्याने कासवाचं लक्ष गेलं. त्याला फार उत्सुकता वाटली. त्याला वाटलं की लोकांना सांगावं की हा माझ्या मित्रांचा आणि माझा शहाणपणाचा उपाय आहे.

तो बोलण्यासाठी तोंड उघडणार इतक्यात त्याला हंसांची सूचना आठवली. तो थोडा वेळ शांत राहिला. पण खाली लोक पुन्हा पुन्हा काहीतरी बोलत होते. कुणीतरी हसत होतं, कुणीतरी कौतुक करत होतं.

प्रतापगडची लढाई

कासवाचा संयम सुटला. त्याला वाटलं की एक शब्द बोलण्यात काय हरकत आहे. तो म्हणायला लागला, अरे लोकांनो, हे आमचं…

पण इतकं बोलण्यासाठी त्यानं तोंड उघडलं आणि काठी सुटली. एका क्षणात तो हवेतून खाली पडू लागला. काही क्षणांतच तो जमिनीवर आदळला.

हंसांनी हे पाहिलं आणि त्यांना खूप वाईट वाटलं. त्यांनी आधीच त्याला सावध केलं होतं. पण बडबडीची सवय त्याला आवरली नाही.

त्या दिवशी गावातल्या लोकांनी एक मोठा धडा पाहिला. काही वेळा शांत राहणं हेच सर्वात मोठं शहाणपण असतं. बोलणं चुकीचं नाही, पण योग्य वेळी बोलणं महत्त्वाचं असतं.

ही गोष्ट सांगते की बडबड माणसाला अडचणीत आणू शकते. संयम आणि मौन अनेकदा आपल्याला संकटातून वाचवतात. योग्य वेळी तोंड बंद ठेवणं हीही एक मोठी कला आहे.

दोन हंस आणि बडबडे कासव यांची ही कथा आजही सांगितली जाते. कारण ती साधी असली तरी तिच्यातील शिकवण खूप मोठी आहे.