Mungi ani Kabutar chi Goshta Marathi: एकदा एका हिरव्यागार जंगलाच्या काठावर एक शांत नदी वाहत होती. नदीच्या काठी अनेक झाडं होती. त्या झाडांवर पक्षी राहत, खाली गवतामध्ये छोटे छोटे प्राणी आपलं आयुष्य जगत होते. सगळीकडे शांतता आणि निसर्गाची सुंदरता पसरलेली होती.
त्या झाडांपैकी एका उंच झाडावर एक कबूतर राहत होतं. ते कबूतर दयाळू आणि शांत स्वभावाचं होतं. रोज सकाळी ते झाडाच्या फांदीवर बसून आजूबाजूचा परिसर पाहत असे.
त्या नदीच्या काठीच एका मुंग्यांचं वारुळ होतं. त्या वारुळात अनेक मुंग्या राहत होत्या. त्या दिवसभर अन्न शोधत आणि आपापलं काम करत असत. त्यांच्यातील एक छोटी मुंगी खूप मेहनती होती. ती सतत अन्नाच्या शोधात इकडे तिकडे फिरत असे.
एके दिवशी ती मुंगी अन्न शोधत शोधत नदीच्या अगदी काठावर आली. नदीचं पाणी शांत दिसत होतं. मुंगी थोडी पुढे गेली आणि अचानक तिचा तोल गेला. ती थेट पाण्यात पडली.
मुंगी पोहू शकत नव्हती. पाण्याच्या प्रवाहात ती वाहू लागली. ती खूप घाबरली. तिच्या छोट्या पायांनी ती पाण्याबाहेर येण्याचा प्रयत्न करत होती, पण तिला काहीच जमत नव्हतं.
हे पण वाचा:- माझी शाळेची सहल निबंध मराठी
तेवढ्यात वरच्या झाडावर बसलेलं कबूतर हे सगळं पाहत होतं. त्याला त्या छोट्या मुंगीची दया आली. त्याने लगेच आजूबाजूला पाहिलं आणि झाडावरचं एक हिरवं पान आपल्या चोचीत धरलं.
कबूतराने ते पान काळजीपूर्वक मुंगीच्या जवळ पाण्यात टाकलं. पान पाण्यावर तरंगत होतं. मुंगीने ते पाहिलं आणि कसाबसा प्रयत्न करून त्या पानावर चढली. आता ती सुरक्षित झाली.
थोड्या वेळाने पान हळूहळू नदीच्या काठावर आलं. मुंगी किनाऱ्यावर उतरली. ती वाचली होती. तिनं वर पाहिलं आणि कबूतराकडे कृतज्ञतेने पाहिलं. तिच्या मनात त्या पक्षाबद्दल मोठी कृतज्ञता होती.
काही दिवसांनी एक वेगळी घटना घडली.
त्या जंगलात एक शिकारी आला. त्याच्या हातात धनुष्यबाण होता. तो पक्षी पकडण्यासाठी जंगलात फिरत होता. काही वेळाने त्याच्या नजरेला तेच कबूतर दिसलं. ते झाडाच्या फांदीवर शांतपणे बसलं होतं.
शिकारी हळूच पुढे आला. त्याने बाण धनुष्यावर चढवला आणि कबूतरावर नेम धरला. कबूतराला काहीच कल्पना नव्हती.
योगायोगाने तीच मुंगी त्या झाडाच्या खाली फिरत होती. तिने शिकाऱ्याला पाहिलं. तिला लगेच समजलं की तो कबूतराला मारणार आहे.
मुंगीला आठवलं की याच कबूतराने एकदा तिचं प्राण वाचवलं होतं. तिने क्षणाचाही विचार केला नाही. ती पटकन शिकाऱ्याच्या पायावर चढली आणि जोरात चावलं.
शिकारी अचानक वेदनेने दचकला. त्याचा नेम चुकला. बाण चुकीच्या दिशेने गेला. आवाज ऐकून कबूतर सावध झालं आणि लगेच उडून गेलं.
कबूतराचा जीव वाचला होता.
हे पण वाचा:- एक शेतकरी आणि चार मुले कथा
काही वेळाने कबूतर पुन्हा त्या झाडावर आलं. मुंगी खाली होती. दोघांना एकमेकांची आठवण झाली. कबूतराने मुंगीला पाहून जणू धन्यवाद दिले.
मुंगीनेही मनात विचार केला की आज तिला कबूतराची मदत परतफेड करता आली.
या छोट्याशा घटनेत मोठा धडा दडलेला आहे. कधी कधी आपण केलेली छोटी मदतही मोठ्या संकटातून वाचवू शकते. चांगुलपणा कधी वाया जात नाही.
आज मदत करणारा उद्या मदतीची गरज असलेला असू शकतो. म्हणून शक्य असेल तेव्हा इतरांना मदत करावी. कारण चांगुलपणाचं फळ नेहमीच चांगलं असतं.
हीच या मुंगी आणि कबूतराच्या कथेतली खरी शिकवण आहे.
राज धनवे हे मराठीचे उत्साही लेखक आहेत. मुलांसाठी मजेदार गोष्टी, बोधकथा, ड्रॉइंग आणि पझल पुस्तके लिहितात. मराठी भाषा आणि सर्जनशीलतेचा प्रसार करणे हे त्यांचे ध्येय आहे.
1 thought on “Mungi ani Kabutar chi Goshta Marathi: मुंगी आणि कबूतर बोधकथा”