वाईट संगतीचा परिणाम गोष्ट

Wait Sangticha Parinam Marathi Goshta: एका दाट जंगलाच्या काठाशी एक मोठं झाड होतं. त्या झाडाच्या फांद्यांवर अनेक पक्षी घरटी बांधून राहत होते. सकाळ झाली की चिवचिवाट सुरू होई, संध्याकाळी सगळे पक्षी परत येऊन आपल्या घरट्यांत विसावत. त्या झाडावर एक कावळाही राहत होता. तो स्वभावाने साधा आणि शांत होता. तो सकाळी उडून जाई, अन्न शोधून आणे आणि संध्याकाळी शांतपणे आपल्या घरट्यात बसे.

त्या झाडाच्या जवळच दुसऱ्या एका झाडावर एक लबाड आणि खोडकर कावळा राहत होता. तो नेहमी इतर पक्ष्यांची अंडी चोरणे, त्यांच्या घरट्यांमध्ये गोंधळ घालणे अशी वाईट कृत्ये करत असे. जंगलातले बरेच पक्षी त्याला ओळखत होते आणि त्याच्यापासून दूर राहायचे.

एके दिवशी तो खोडकर कावळा त्या शांत कावळ्याला भेटला. त्याने गोड बोलायला सुरुवात केली. तो म्हणाला, आपण दोघेही कावळेच आहोत. मग वेगळं का राहायचं. आपण मित्र होऊ या.

साध्या कावळ्याला सुरुवातीला थोडी शंका आली. पण दुसरा कावळा इतक्या गोड शब्दांत बोलत होता की त्याला वाटलं, कदाचित हा वाईट नसेल. हळूहळू त्यांची मैत्री झाली.

त्या दिवसापासून साधा कावळा त्याच्यासोबत उडायला जाऊ लागला. सुरुवातीला ते दोघे फक्त अन्न शोधत असत. पण काही दिवसांनी खोडकर कावळ्याने त्याला वेगवेगळ्या खोड्या करायला शिकवायला सुरुवात केली.

तो म्हणे, इतर पक्ष्यांच्या घरट्यांतून अंडी उचलली की पटकन खायला मिळतात. इतका कष्ट कशाला करायचा.

साधा कावळा आधी तयार झाला नाही. तो म्हणाला, दुसऱ्याचं नुकसान करणं चांगलं नाही. पण मित्राच्या सततच्या बोलण्यामुळे त्याचं मन हळूहळू बदलू लागलं. त्याला वाटू लागलं की थोडंफार केलं तर काय बिघडतं.

एके दिवशी दोघेही अन्नाच्या शोधात एका गावाजवळ गेले. तिथं एका झाडाखाली एक प्रवासी बसला होता. त्याने आपली पिशवी उघडून भाकरी आणि काही फळं काढली होती. जेवण झाल्यावर तो झाडाखालीच डोळे मिटून बसला.

खोडकर कावळ्याने ते पाहिलं. तो साध्या कावळ्याला म्हणाला, चल, त्या पिशवीतून काहीतरी उचलूया. पटकन खायला मिळेल.

साधा कावळा थोडा घाबरला. पण मित्राच्या आग्रहामुळे तोही तिकडे गेला. खोडकर कावळा पिशवीत शिरला आणि फळाचा तुकडा उचलून उडून गेला. साधा कावळाही पिशवीत शिरला.

इतक्यात प्रवाशाची झोप उघडली. त्याने पिशवीत हालचाल पाहिली. तो लगेच उठला आणि हातातला दगड उचलला. खोडकर कावळा आधीच उडून गेला होता. पण साधा कावळा अजून पिशवीतच होता.

दोन हंस आणि बडबडे कासव

प्रवाशाने दगड फेकला. दगड थेट त्या कावळ्याला लागला. तो खाली पडला. काही वेळातच तो प्राण सोडून गेला.

खोडकर कावळा दूरवरून हे सगळं पाहत होता. तो क्षणात उडून गेला. पण त्या साध्या कावळ्याचं आयुष्य तिथेच संपलं.

त्या झाडावर राहणाऱ्या पक्ष्यांना जेव्हा ही गोष्ट कळली तेव्हा सगळे दुःखी झाले. ते म्हणाले, तो कावळा वाईट नव्हता. पण वाईट संगतीमुळे त्याचं आयुष्य संपलं.

ही गोष्ट सांगते की माणूस कितीही चांगला असला तरी चुकीच्या लोकांच्या सहवासात राहिला तर त्याच्यावर त्याचा परिणाम होतो. सुरुवातीला छोट्या गोष्टी वाटतात, पण हळूहळू त्या सवयी बनतात.

चांगली संगत माणसाला उंच नेते. वाईट संगत हळूहळू अधोगतीकडे घेऊन जाते. म्हणून कोणासोबत राहतो, कोणाचं ऐकतो आणि कोणाचं अनुकरण करतो याची नेहमी काळजी घ्यावी.

वाईट संगतीचा परिणाम लगेच दिसत नाही, पण तो नक्की दिसतो. म्हणूनच पूर्वीपासून मोठी माणसं सांगत आली आहेत की संगत निवडताना शहाणपणाने निवड करावी.